Herfstvakantie en dus Frankrijk. Met mevrouw Vanderaart was ik op een wijntripje richting de Loire. Mevrouw Vanderaart moest per se in dat ene restaurantje lunchen: L'Auberge de l'Acotin in Suilly-la-Tour. Het klinkt inderdaad veel deftiger dan de eenvoudige knijp die het is, maar daar gaat het helemaal niet om. Waar ik me ook bevind, steevast vraag ik naar de wijntip van dienst.
In dit geval was de eigenaresse kordaat en stellig: "Deze!" Ik wilde een foto van het etiket maken. Dat mocht niet. Maar ik mocht wel mijn mobiele telefoon langs het etiket laten glijden. Prrt, prrt en even later was er een app geïnstalleerd die me bijpraatte over de wijnboer en de fles in kwestie. Een wijnboer op nog geen 15 kilometer afstand. Ja, wat doe je dan? De wijnboer bleek zowaar een wijnboerin te zijn, een van oorsprong Zuid-Afrikaanse die voor de liefde naar Frankrijk was gekomen. Met medeneming van haar in Zuid-Afrika (Noordhoek, Cape Point Vineyards) opgedane wijnkennis.
Het werd een meertalig en reuze interessant gesprek, want de nieuwe generatie produceert wijn duidelijk op een heel andere manier. Concreet: "Ook met behulp van software én AI!" AI had bedacht dat de druiven dit jaar op 29 augustus moesten worden binnengehaald. Met als gevolg dat dit domaine een prima opbrengst wist te scoren. De traditionalisten bleken twee, drie, vier weken later zo'n 20 procent kariger te oogsten. Maar terug naar dat etiket...
De etiketten van dit wijnhuis worden allemaal voorzien van een NFC-chip, waarmee je tot op het niveau van de unieke fles te weten kunt komen wat je inschenkt en drinkt. Gecertificeerd en bovendien beschermd tegen namaak. Immers, er wordt wereldwijd vijftig keer zoveel Pouilly-Fumé gedronken als er wordt geproduceerd. En je kunt ervan denken wat je wilt: "Tjonge, wat een lekkere wijn!" Mevrouw Vanderaart ging – voor één keer – helemaal met me mee. Benieuwd? Vooruit: www.les-ormousseaux.com. Maar deze unieke 'adresse' blijft onder ons...
