Op dit moment zit ik in Frankrijk. Qua internet veilig achter glasvezel. Dacht ik... Twee dagen geleden was een wegwerker een momentje onachtzaam en niet veel later waren 21 hectare landbouwgrond, een stuk bos en een boerderij weggefikt. En wie weet wat nog meer? De brandweer – een mannetje of 60 – was er op tijd bij; met supergroot materieel en – want recreatiemeer op kruipafstand – ruim water.
Ik heb het even nagezocht, maar rond diezelfde tijd gaf mijn glasvezel de geest. Wat ik ook weet, is dat het getroffen dorpje een communicatieknooppunt is. Navraag bij de internetprovider leerde me dat de boel er helemaal uit lag, maar ook dat ze al hard – in Frankrijk? – aan het werk waren om diezelfde boel weer aan te trappen. Ik kreeg op voorhand al een MiFi-router en 200 GB extra data toegestuurd. Zelden zo’n gulle internetprovider meegemaakt.
Maar daarmee was mijn internet-probleem niet opgelost... Mijn redding zou de oude 4G-router moeten zijn, maar die bleek nogal te worden weggedrukt door al het anders aan wifi wat hier ook in de lucht hangt. Loginnaam en wachtwoord werkten wonderwel en ik bleek de firmware van die 4G-router op ‘auto update’ te hebben gezet. Handig, want een achter-de-schermen-functie waarmee je het 4G-kanaal kunt vastzetten was naar de voorgrond getrokken. Met ook de mogelijkheid om je vast te pinnen op één bepaalde zendmast.
Enfin, we hebben hier twee zendmasten, waarvan eentje in het getroffen dorpje. Dus: “Vastpinnen op die andere zendmast.” En met 15 meter UTP-kabel kon ik de afstand van de 4G-router tot de TP-Link moeder-Deco overbruggen.
Nee, het is geen glasvezel, maar met 17 Mbit/seconde red ik me prima!
