Ik had gisteren de honden vroeg in de namiddag uitgelaten en gevoederd. Zulks in verband met het afscheidsdinertje van een collega. Mijn vrouw intussen, had de uitreiking van het jaarboek van de historische vereniging alhier. Kortom, het liep lekker asynchroon.
Gevolg: "Honden nogmaals gevoederd. Ruim." Ik bedankte mijn vrouw daarvoor, met de wetenschap dat ik 's nachts een paar keer extra naar buiten zou moeten met de jonge hond. "Dat valt wel mee", bedacht mijn vrouw.
Ik mag je zeggen: "Dat viel niet mee!" Vijf (= 5) keer moest ik mijn bed uit en in pyjama met kakzak de straat op. Vanwege de stappenteller ook de mobiele telefoon mee. Op dit mobiele telefoon de ene triller na de andere: "Allemaal social media." Nieuwsgierig geworden, keek ik toch even. De collega's van het etentje. Allemaal klaarwakker. Toegegeven, jonge collega's.
Intussen snap ik steeds beter wat die jonge collega's bedoelen met de werk-privé-balans. Wie om 04:00 in de morgen zit te appen, die komt 09:00 onmogelijk okselfris op de zaak. Bij navraag zou dit incidenteel zijn. Jaja...
