Als veteraan-programmeur ben ik onverwacht weer relevant geworden. Een veteraan-programmeur, moet je weten, kan het helemaal zelf en zonder hulp van anderen. Immers, de veteraan-programmeur weet niet beter. Met AI in sterke opkomst wordt de veteraan-programmeur voor de bus gegooid: "Te oud, te eigenwijs, te duur." Over dat 'te' kunnen we twisten, maar toch...
De junior-programmeur, zo wordt op managementniveau geredeneerd, is met behulp van AI minstens zo goed als de veteraan-programmeur. Met als niet te verwaarlozen extraatjes: "Jong, plooibaar, goedkoop." Een lot uit de loterij, toch?
Maar aan dat lot hangt een prijskaartje: "AI!" Als er zwaar op AI wordt geleund, dan gaat dat gepaard met dure AI-abonnementen, correctie met peperdure AI-abonnementen! Zo duur zelfs, dat je voor de prijs van één junior-programmeur plus AI met gemak anderhalve veteraan-programmeur aan het werk kunt zetten.
Tja, dan gaan opeens nog meer parameters een rol spelen. Zoals bijvoorbeeld de gewenste (!) werk-privé-balans en de geëiste (!) secundaire arbeidsvoorwaarden van onze junior-programmeur.
Intussen zie ik mijn Postvak IN steeds voller lopen met vacaturevoorstellen. Nee, ik ben niet op zoek, maar gewoon te lui om de destijds ingeschakelde alerts weer uit te schakelen. En intussen kijk ik stiekem toch nog even naar de pareltjes... Ik weet dat die vacaturevoorstellen met behulp van - daar is'tie weer - AI worden verstuurd. En datzelfde AI weet heel precies wat mijn leeftijd is. Ja, grappige ontwikkelingen...
