Ik trok onlangs een, door de mobiele telefoon compleet leeggezogen, powerbank uit z'n usb-kabel. Dat ging niet helemaal goed. Het ding viel met een behoorlijke klap op de vloer. Wat later zette ik die powerbank aan de oplader en 'iets' in mij zag dat er 'iets' aan de hand was: "De LED's reageerden anders dan normaal."
Meer deed ik er op dat moment niet mee... Een paar uur later - ik zit te werken met die opladende powerbank op de hoek van mijn bureau - gebeurt er opeens iets geks: "Een knallend geluid. Een grote vonk. Stroomuitval." Dat laatste merkte ik pas in tweede instantie, want de laptop deed alsof z'n neus bloedde en functioneerde gewoon door.
Ik naar de meterkast om de gevallen schakelaar weer omhoog te zetten. Wederom een klapper. Ik inspecteerde de powerbank die duidelijk zéér oververhit (lees: bijna smeltende) was geraakt. Zo ook de usb-oplader. Met dat weer losgetrokken was de meterkast me beter gezind en was de stroom weer terug in mijn kantoortje. Dit gevalletje was meteen goed voor een wake-up call, want ik ben natuurlijk niet de eerste bij wie een batterij spontaan - zij het bijna - in de fik was gevlogen. En dan praten we hier over een powerbank van een A-merk en niet over een fietsaccu, waarvan de batterijen zijn vervangen door Beun de Haas.
Het deed me aan iets denken. Onlangs kreeg ik een bhv-opfriscursus van een gepensioneerde brandweerman. Aan bod kwamen allerlei verschillende brandjes en branden. Van frituurpan tot prullenbak tot batterijen. En onze brandweerman was heel duidelijk: "Een batterijbrand wil je niet hebben!" Later werden de verschillende brandjes op de parking in scène gezet.
En ik mag beamen: "Een batterijbrand wil je niet hebben!" Nee, dan liever de frituurpan in de hens...
