Volgende week komt Jopie. Jopie is mijn nieuwe pup. Ik het verleden heb ik diep in de africhting gezeten, dit keer zal ik het waarschijnlijk laten bij pootjebaden.
Maar daar gaat het niet om! Ik ben zo'n 10-11-12 jaar uit de africhtingswereld en sindsdien is er nogal wat gebeurd. Een hele lichting aan keurmeesters is overleden of niet meer bij machte. De nodige verenigingen bestaan niet meer. Sowieso heeft het hele gebeuren een fors jasje uitgedaan. Immers, de jonge aanwas blijft uit. Maar goed...
Alweer een maandje geleden had ik een Facebook-porretje uitgeschoten richting een oude kameraad. Ik gaf dat weinig hoop, want z'n laatste post was er eentje uit 2017. Maar vandaag: "Aan de telefoon." In eerste instantie pakten we de destijds gevallen draad weer op, in tweede instantie passeerden alle sportvrienden die ons in de tussentijd zijn ontvallen. Hij een nieuwe heup, ik kaal, hij naar Nunspeet verhuisd, ik naar een ruige wijk in Haarlem. van die dingen.
Maar goed, de hondensportvereniging leeft nog; ietwat aan een gemeentelijk infuus want maatschappelijk nuttig. De huidige ledenschare passeerde onze revue. Allemaal mensen uit een vorig leven, waaronder de zoon van de leraar op mijn lagere school en de - thans - chique hovenier waarmee ik nog op de bollenvelden aan het werk ben geweest.
Een nieuwe WhatsApp-groep was snel gestart. Ja, dan is social media opeens weer reuze handig. En Jopie? Die laat zich - nog even vanuit Duitsland - hartelijk groeten.
We lopen op de zaken vooruit. Jopie moet nog leren apporteren. Maar dat gaat het probleem niet worden
