Er is weleens sprake van de ‘kunst van het weglaten’, wat je op deze manier zou kunnen uitleggen: “De essentie van een boodschap of beeld overhouden door bewust overbodige details, franje en/of ruis te schrappen.” Minder is meer als het ware. Maar is wat wel zo?
Ik trek deze vraag even door naar de nieuwste versie van mijn e-mailclient die op dit moment ook behoorlijk aan het weglaten is. Neem bijvoorbeeld een doorgestuurd e-mailbericht. Wat de laatste afzender opmerkt is zichtbaar, maar de originele (= doorgestuurde) boodschap is ‘handig’ dichtgeklapt. En als je snel Postvak IN doorneemt, dan schiet zo’n dichtgeklapte boodschap zomaar voorbij. En dat zorgt wat later voor enig onbegrip als je contact opneemt met die laatste afzender...
Dit soort dingen gebeurt tegenwoordig op allerhande plekken binnen niet alleen de e-mailclient. Er zal ongetwijfeld iemand over hebben nagedacht, maar wat mij betreft wil ikzelf degene zijn die nadenkt over de werking van de software die ik in gebruik heb! Zo zou ik liever kunnen dichtklappen (als ik iets oninteressant vind) dan moeten openklappen (om te weten te komen of iets interessant is).
Dat weglaten zie ik in de e-mailclient overigens ook bij de bijlages van doorgestuurde berichten. Niet altijd worden dan de juiste keuzes gemaakt. Dat afbeeldingen van logo’s niet mee-en-mee-en-mee worden gestuurd snap ik. Maar dat die ene voor mij belangrijke pdf achterblijft, is natuurlijk reuze onhandig, want daarvoor moet ik die laatste afzender weer lastigvallen.
Nogmaals, ik geloof dat over dat weglaten goed wordt nagedacht. Dat weglaten is bedoeld om opslagruimte, bandbreedte en irritatie te besparen. Opslagruimte en bandbreedte soit. Maar irriteren doe ik me toch voornamelijk aan dat weglaten...
