Mijn vrouw heeft smoel op een Samsung Galaxy Z Fold 8. In ‘haar’ uitvoering kost dat ding circa 2500 euro. Dat ding is een mobiele telefoon. Dus: “Een mobiele telefoon voor 2500 euro!” Ik zag dat ze niet eens met haar ogen knipperde.
Dat is gek, want doorgaans vindt ze alles wat ook maar enigszins met werk te maken heeft veel te duur. Een mega-ultra-wide beeldscherm voor 250 euro: “Oplichters!” Een nieuwe lichtgewicht laptop met Intel Core i7 en alles wat je maar kunt bedenken voor 900 euro: “Dieven!”
Maar de Samsung Galaxy Z Fold 8 bezorgt haar slappe knieën en dan tellen die euro’s opeens niet meer mee. De telecomprovider heeft haar reeds beboterd en besuikerd, maar gaat gewoon door met de verleidingskunsten: “Haar leven zonder de Samsung Galaxy Z Fold 8 zal een regelrechte hel worden!” En ze hoeft bijna niets bij te betalen.
Voor mij is ‘bijna niets’ iets onder de 10 euro, maar mijn vrouw ziet alleen die Samsung Galaxy Z Fold 8. En zoveel per maand aan abonnementskosten komt er niet extra bij: “Een paar tientjes!” Voor mij is ‘een paar’ maximaal 2, maar ja: die Samsung Galaxy Z Fold 8.
Mijn verzet is al gebroken en toch sputter ik nog wat tegen. Dat berust op een keiharde vertragingstactiek, want ik heb een etentje met mijn zoon ingepland. Mijn zoon is van het zuinige, dus wellicht kan hij z’n moeder weer op het goede spoor zetten. Er kleeft één risico aan dit initiatief: “Mijn zoon is dol op kekke telefoons.”
