Honden zijn al duizenden jaren trouwe metgezellen van de mens. Ze zijn meer dan alleen huisdieren; ze zijn vriend, beschermer en soms zelfs een stille therapeut. Hun gedrag, karakter en loyaliteit fascineert mensen al eeuwen, en het is dan ook geen wonder dat ze vaak het hart van een gezin vormen. Zo ook John Vanderaart die weer een hond wil.
Ik heb me ooit voorgenomen: "Als ik nog eens een Dobermann neem, dan eentje van die-en-die Duitse (want Heimat) kennel." Ongeveer een jaar geleden heb ik Gaston – weliswaar een Griffon Bleu de Gascogne – op 15-jarige leeftijd moeten laten inslapen. Dat kwam opeens keihard binnen toen ik het me deze week realiseerde... Ja, het wordt tijd voor weer een grote hond!
Alleen, die-en-die Duitse kennel is internet-technisch compleet van de aardbodem verdwenen. Qua internet heb ik zoiets nog nooit meegemaakt, want wie of wat het ook betreft: "Je kunt tientallen jaren terug zoeken." Welnu, niet in dit geval. Zoekmachine leeg, een domeinnaam die naar een niet bestaand IP-adres verwijst, een e-mailadres dat terug-bounced. Spoorloos verdwenen... Zoals gezegd: "Nog nooit meegemaakt!"
Mijn alternatief is een Franse kennel, ergens in de buurt van Bordeaux. De website doet het, maar nergens een e-mailadres te vinden en het contactformulier crasht voortdurend. Niet verdwenen, maar onbereikbaar. Het telefoonnummer werkt ook al niet: "Piep-piep-piep..." Maar ik geef niet op! Nog niet.
Betere tijden. Gaston een maand of 9... Ikzelf minus 15 jaar