Weet je nog: “Zonder glasvezel in Frankrijk”. Ikzelf gelukkig nog op de 4G-bypass-router. Mijn Franse dorpsgenoten echter: “Géén internet.” En géén internet = géén tv = géén Tour de France = géén Paul Seixas géén WK voetbal = géén Les Blues. Ik kan je zeggen: “Waar normaal nooit iets gebeurt, was nu de complete pleuris uitgebroken!”
Ik kan me overigens niet herinneren dat een Franse instantie zich ooit door pleuris onder druk heeft laten zetten, maar nu ging werkelijk alle hens (nee, niet die fik van eerder) aan dek. Toen ik een boodschapje moest doen zag ik zomaar vijf kabelboer-wagentjes aan het werk, met vooral véél kabel. Op een zaterdag, nu vraag ik je?
Het resultaat mocht er wezen, want bij thuiskomst zoemde mijn glasvezel-internet als nooit tevoren en bij een bezoekje aan de auberge (waar iedereen elkaar ontmoet) werd de bar goed nat gehouden en de eerdere pleuris afgedronken. Eind goed al goed.
Toch een overweging... Toegegeven, het moment van internet-uitval was ongelukkig. In Nederland, al helemaal in de Randstad, begrijp ik de urgentie van een stabiele internetverbinding. Maar kom nou mensen, het Franse platteland!
Correctie: het zelfvoorzienende (!) Franse platteland. Alles uit eigen moestuin en van eigen kip, een beetje hosselen voor zuivel en piepers, hout en wild uit het enge bos en we zijn weer helemaal voorzien! Tot vorig jaar was de enige moderne levensbehoefte stroom voor de mega-vriezer. Daar is dus een tweede behoefte bijgekomen: “Internet”.
De prijs van wat vooruitgang zou moeten zijn...
