Het afgelopen weekend hebben we met zoon en dochter veel tijd in Antwerpen doorgebracht. Natuurlijk, alle gebruikelijke dingen gedaan, waaronder het Rubenshuis. Alleen, dat huis van Rubens is nog tot 2030 gesloten en dus bleef het bij een (duur betaald) rondje in de tuin. Tja, d'n 'Ollander wat geld uit de beurs geklopt.
Gelukkig wist mijn zoon na te zoeken dat het schilderij van Dulle Griet (een werk van Pieter Bruegel de Oude) in het Museum Mayer van den Bergh werd tentoongesteld. Een Vlaams topstuk, dus dat wilden we niet missen.
Amai! Het genoemde museum is niet groot, maar de presentatie en de collectie zijn uitstekend. Waaronder Dulle Griet. We namen onze tijd en bij weggaan werd ik aangesproken door een dame van het museum die had geconstateerd dat ik erg gecharmeerd was van de al genoemde Dulle Griet. En of ik genegen was om een enquête in te vullen?
Terwijl ik die vraag liet indalen, kreeg al ik een tablet aangereikt. Met als beloning voor een - let op! - volledig ingevulde vragenlijst een poster van Dulle Griet. Ja, dat wekte de hebzucht wel op.
Alleen... Na zo'n 10 vragen te hebben beantwoord zat ik pas op 14 procent! De moed zakte me in de schoenen. Mijn vrouw maakte het mij overbekende gebaar: "Opschieten!" Nee dus, want poster van Dulle Griet. Veel later - te laat? - was ik door alle vragen heen.
De dame van het museum was heel tevreden en overhandigde de beloofde poster die op hetzelfde moment uit mijn handen werd gegrist. Door mijn zoon. Wablief? "Staat veel mooier bij mij aan de muur, poe!" Heb ik weer...
Maakt altijd indruk, zo'n schilderij van Pieter Bruegel de Oude...
