Gisteren hadden we twee goede vriendinnen over de vloer. Twee meiden van de gestampte pot uit de Achterhoek. We hebben wat gemeenschappelijke interesses qua kippen, konijnen en honden. Het gesprek kwam op nabuurschap (= een intense vorm van burenhulp waarbij buren naar elkaar omkijken en elkaar helpen met raad en daad).
Bij ons in Haarlem, in ons arbeiderswijkje is dat prima geregeld. Met links, rechts en aan de overkant buren die elkaar over en weer ondersteunen. Van pakjes aannemen tot en met de regiotaxi in hijsen. Opgemerkt: “Wij wonen op een kluitje.” In de Achterhoek is het allemaal wat ruimer en dus wat onoverzichtelijker. Voor de vriendinnen reden om wat WiFi-camera’s op te hangen.
En dat resulteerde in opmerkelijke resultaten. Zoals een buurvrouw die steevast de fiets in hun tuin parkeert als ze boodschappen gaat doen. Maar ook een buurman die wat overtollige duidelijk-niet-Koi-karpers in hun vijver dumpt. En natuurlijk de jongeman die z’n voetbal meermalen bij de kippen in het hok had geschopt. Toegegeven, allemaal anekdotisch en onschuldig: “Maar toch.”
Gedurende de discussie gingen we wat dieper in op de kwaliteit van de huidige WiFi-camera’s. Op zonne-energie kunnen ze volledig autonoom werden en op een SD-kaartje van – pak hem beet – 256 GB kun je maanden beeldmateriaal kwijt. Voor de prijs hoef je het ook niet meer te laten: “Tientjeswerk.”
Ik heb me dan ook voorgenomen om daar binnenkort eens praktisch mee aan de slag te gaan. Ik ben zeer benieuwd naar de mogelijke resultaten...
