“Tante Pos met een pakje!” Ja, zo stond de postbode 25 jaar geleden voor de deur. Toen er nog brieven en pakjes werden verstuurd. Toen de postbode z’n eigen wijk had en z’n eigen rondje liep. Bezorger, roddeltante en psychiater in één. Met mijn eerste Dobermann – een nogal opgewonden standje – had de postbode een stroeve verhouding, maar dat is later – worst helpt altijd – meer dan goed gekomen.
Enfin, van de week stond mijn oude en originele Tante Pos voor de deur: “Met een pakje!” Inmiddels gepensioneerd maar thans licht schnabbelend voor een lokale bezorgservice. Dat pakje ging wel, de app ging wat minder: “Het afmelden lukte maar niet.” De barcode was deels gescheurd en hij kreeg de cijfers – zonder leesbril – niet goed ingevoerd. Om bij iedere fout de héle regel te wissen en weer opnieuw te beginnen...
Ik liet hem zien hoe je de cursor kon laten zweven, hoe je een selectie kon maken en hoe je die selectie kon overschrijven. Hij liet me dat nog drie keer doen, om me vervolgens erg enthousiast bedanken voor de life-hack van zijn eeuw.
Dat enthousiasme deed mijn nieuwe – slapende – Dobermann ontwaken. Jopie is thans acht maanden en doet alleen een vlieg kwaad. Tante Pos evenwel, ging 25 jaar terug in de tijd een ik heb nog nooit zo snel een stuk worst uit een broekzak tevoorschijn zien komen!
