Ook John Vanderaart is maar een mens en die kan ook ergens last van hebben... Wat te denken van een losgetrokken kroon, zoals je kunt lezen in zijn column.
Ik zat gisteravond op een dropje te kauwen. Zo'n lekker ouderwets dropje. En ook zo ouderwets plakkerig. Dusdanig plakkerig dat ik een kroon van een kies heb losgetrokken. Ik voelde het gebeuren, dus ik kon de kroon 'redden'. De volgende ochtend subiet de tandarts gebeld en gelukkig kon ik die middag al terecht. "Essentieel!" volgens mijn tandarts, want de eerste 24 uur zijn het belangrijkst in zo'n los-trek-geval. Intussen lijd ik serieus aan beroepsdeformatie, want alles wat op ICT lijkt, vind ik altijd extra interessant. Ik meende dat mijn tandarts z'n instrumentarium een upgrade had gegeven en dat was ook zo: "Je bent de eerste die het opmerkt, John." Ja, dat is die beroepsdeformatie. Andere 'klanten' komen knieën-knikkend binnen en hebben andere dingen (= hun gebit) aan hun hoofd. Het blijft toch de tandarts, hè. Het nieuwste van het nieuwste: een touchscreen met overzicht en aansturing van de diverse martelwerktuigen. Maar ik kwam dus voor die kroon. Iets te gulzig vroeg de tandarts of ik verdoofd wilde worden. Nee, dat hoefde niet. "Mooi!" zei hij vervolgens wel érg vrolijk. Met verdacht razendsnelle vingers deed hij z'n werk. Voor de verandering pijnloos; maar dat heb ik hem niet gezegd.... En omdat ik me zo goed had gehouden mocht ik even met dat touchscreen spelen!
Bij de tandarts. Voor de verandering pijnloos. En ook even spelen met het touchscreen!
