Op 1 juli, 04:00 in alle vroegte ben ik naar Frankrijk vertrokken. Ja, inclusief Serge - de beoogde dekram voor mijn Franse overbuurman - en voldoende puur Nederlandse foerage. Het ging als een zonnetje, inclusief zonder-rode-stoplichten dwars door het centrum van Luik.
Ik benijd de vakantiegangers die op 4 juli op pad gaan niet bepaald: "Om 3 juli middernacht - zo las ik op gele borden - zouden wat wegen worden afgesloten wegens onderhoud." Ja, verzin het maar, uitgerekend op zwarte zaterdag... Intussen karde ik lekker door.
Met nog zo'n 150 kilometer te gaan kreeg ik een melding op de routeplanner: "Gerommel op de tolweg." Dat gerommel, zo bleek niet veel later, de toegang tot de tolweg te zijn: "5 van de 6 tolpoortjes afgesloten." Dus 1 tolpoortje open: "Het tolpoortje met de T van Télépéage." Op dat tolpoortje een A4'tje geplakt: "Vandaag wegens storing helaas geen télépéage en daarom kaartje trekken." Hoe eenvoudig kan het zijn?
Voor mijn Franse mede-tolweg-gebruikers was het niet eenvoudig: "Die scholden, via de microfoon op het tolpoortje, de servicemedewerker totaal verrot!" Tussen neus en lippen door kon ik opvangen dat elektriciteit en internet waren 'opgerooid' door onderhoudsmedewerkers en dat het enige nog werkende tolpoortje op een aggregaat was aangesloten. En daar moesten we het mee doen.
Ken je dat? Een rij van 10 auto's en de voorste, die bij het tolpoortje wil persé achteruit? Reden: "Geen betaalpas bij zich." Tja, dan kun je wel een kaartje trekken, maar dan ga je bij het verlaten van de tolweg alsnog in de teil.
Ach, ik was nog steeds goed gemutst. Maar met alles wat ik tegenwoordig hoor en lees aan sabotage-complotten werd het me licht bleek om de neus. Als een half functionerend tolpoortje al voor zo'n ophef kan zorgen, wat gebeurt er dan als we helemaal van elektriciteit en internet worden afgesloten? Hoe lang houden we dat vol?
Maar ik liet deze gedachte mijn humeur niet verpesten. Daarvoor was de dag gewoon té mooi.
